Αφορμή αυτό το μικρό κείμενο όπως & το προηγούμενο που ανάρτησα …Μια φίλη που ζει στο κόσμο της θλίψης.Προσπαθώ εδω & καιρό να την βάλω να σκεφτεί θετικά να δη αλλιώς το τώρα η το ( αύριο που ποτέ βασικά δεν είμαστε σίγουροι τι επιφυλάσσει )

( Με ζωντανό χωρισμό) μετά από 20 χρόνια συμβίωση την έριξε σε λήθαργο ..κυριολεκτικά .

Σε ένα σπίτι κλειστό…σκοτεινό… χωρίς ίχνος φωτός ..επισκέφτηκα  για λίγο χθες .Με κεριά αναμμένα να φωτίζουν τον χώρο… αισθάνθηκα ένα ρίγος να διαπερνά το κορμί μου  αλλά δεν είπα τίποτα… απλά άκουγα το βουβό της κλάμα και κοίταξα τα πρησμένα μάτια της με  ένα μειδίαμα αντί για χαμόγελο να με καλωσορίζει .. κάθισα.. και για λίγο μιλούσαμε μετά χάνονταν χωρίς να μου απαντά η να γελά αν έλεγα κάτι…  είχε ζωγραφισμένο μονίμως εκείνο το μειδίαμα..  ώσπου στο τέλος ξέσπασα ..Δεν άντεχα άλλο να την βλέπω έτσι παραδομένη στην απελπισία της .

Δεν είσαι μόνη φώναξα έχεις συγγενείς..παιδιά… φίλους… δεν υπάρχει μοναξιά για σένα τις είπα…μπορείς να επιλέξεις να είσαι χωρίς σύντροφο…. αφού πληγώθηκες και νιώθεις προδομένη αλλά όχι έτσι ..Μην παραδίνεσαι στην εγκατάλειψη ..δεν είσαι μόνη ούρλιαξα.. (& πήγα να ανάψω τα φώτα γιατί ήδη είχε μαυρίσει η ψυχή μου) .

Ναι και εγώ ζω με τις αναμνήσεις μου επικοινωνώ όμως με τους φίλους μου..βγαίνω για καφέ…κλπ. Επέλεξα να είμαι χωρίς σύντροφο από επιλογή μου δεν μπορώ να πω είμαι μόνη… ΟΧΙ   έχω οικογένεια ..φίλους,…δουλειά…,κύκλο…,πολλές φορές θέλω να κλειστώ στο καβούκι μου & και το κάνω ευχάριστα γιατί έτσι επιθυμώ επιλογή μου  .Εσύ τι κάνεις & εσύ δεν είσαι μόνη δεν καταλαβαίνω … Δεν αντέχω αυτή την μιζέρια είσαι φίλη μου και σε αγαπώ εμπέδωσε το τουλάχιστον.

Έβαλε τα κλάματα ξέρω θα μου πείτε πως δεν έκανα καλά αλλά έπρεπε να ξυπνήσω τις αισθήσεις της γιατί ήταν & είναι σαν σε κώμα εδω και κάτι μήνες ..Κατάντησε να παίρνει ψυχοφάρμακα .Δεν την οικτίρω  την αγαπώ πέρασα από τέτοια στάδια στην πιο κρίσιμη καμπή της ζωής μου με ένα αγόρι στην εφηβεία που έπρεπε να σταθώ βράχος…. & βρήκα την δύναμη να συνεχίσω με την λύπη στην καρδιά & στα μάτια.. Στάθηκα σε ότι μου έμεινε & έδωσα ότι καλύτερο είχα ( την αγάπη μου και την κατανόηση μου ) γιατί & εκείνος ήθελε συμπαράσταση . Δεν ήμουν δυνατή έπεφτα και ξανασηκωνόμουν έκανα και και πράγματα ακραία αλλά είπα στοπ. Δεν δέχτηκα να με πάρει ποτέ από κάτω ..ούτε την μοναξιά…την θλίψη…και την απόγνωση να την κρατήσω στο υπόλοιπο της ζωής μου.. Τα πνίγω με ένα χαμόγελο ..Ναι στην μοναξιά ..Εσύ δίνεις χρώμα ..υπάρχουν άνθρωποι τελείως μόνοι χωρίς φίλους ..οι συγγενείς ..& όμως διασκεδάζουν την μοναξιά τους ..Οταν αγαπάς το εαυτό σου μπορείς να κάνεις  της μοναξιάς τον χρόνο όμορφο εποικοδομητικό ..γιατί όχι… Μόνος/η αλλά Ζωντανός/η δεν αφήνουμε την ψυχή να νεκρωθεί πριν την ώρα της και πόσο μάλλον όταν έχουμε ένα κύκλο ανθρώπων που μας αγαπούν και μας συμπαραστέκονται…. Όχι να κλείνουμε στην αγάπη των δικών μας και στην φιλία την πόρτα στα μούτρα .. Είχα βγει εκτός εαυτού και έλεγα -έλεγα… Εκείνη μόνο με άκουγε με βλέμμα απλανές χαμένο .. Έπαψα να μιλώ ξέσπασα και εγώ σε κλάματα κοιτώντας την έτσι ..Έμεινα μαζί της για λίγο ακόμα & ήρθα σπίτι πολύ προβληματισμένη έπεσα για ύπνο με την σκέψη της … μέχρι που πριν λίγο με πηρε τηλ.. την ώρα που σας γράφω και με κάλεσε για καφέ ….. την άκουσα λίγο καλυτέρα Ελπίζω να βγει νικήτρια από όλο αυτό..

Σας κούρασα αλλά το έγραψα αυτό ίσως για να μου πείτε τι παρακάτω να κάνω που θα είναι καλύτερο για αυτήν Ευχαριστώ για την ανοχή σας

Τα όνειρα μου στο χρυσαφί θα ντύσω

και θα στολίσω την ζωή

θα ζωγραφίζω με  αστέρια την κάθε μου στιγμή !!

Λουλούδινα στολίδια  θα βάλω στα μαλλιά

Νέα πνοή θα δώσω και θα ημερώσω την καρδιά

Τον ήλιο σύμμαχο θα κάνω και την σελήνη αδελφή

τα αστέρια όλα παιδιά μου, να παιχνιδίζουν στα όνειρα μου

σε όλο το σύμπαν να ταξιδεύουν, και ότι ζητώ να μου το  φέρνουν

όνειρα με χρυσό μελάνι,  στέλνω στα βάθη του ωκεανού

να χρυσίζουν … να φωτίζουν ..  το χρώμα του το κυανού !

ΕΡΑΤΩ

21/Ο7/09

στο διάβα της σε βρήκα.. μόνη στην άκρη

θλιμμένη σε βρίσκω γιατί ? σε ρωτώ

μα δεν ξέρεις ?

Βλέπω λουλούδια ζωντανά μες στο χώμα  να ευωδιάζουν

Bλέπω πουλιά να στολίζουν το ουρανό

να πετάνε να χάνονται  για το ταξίδι τους σε άλλους τόπους

Bλέπω τα σύννεφα να κρύβουν το ήλιο

και εκείνος να λάμπει μέσα από τις δαντελένιες μορφές

που παίρνουν στο πέρασμα του

Kοιτώ τον ουρανό με χρώμα πορφυρό λαβωμένο την ώρα που δύει ο ήλιος

δίνοντας του ένα πορφυρό απόκοσμο φως

Bλέπω την θάλασσα να πάλλεται με ευχαρίστηση και να δίνεται με χάρη στον ήλιο

που με τις πύρινες φλόγες του να βυθίζονται

στο μπλε της θάλασσας και να είναι σαν να παίρνει φωτιά..

Όλα έχουν και δίνουν ζωή ..στην ζωή…

Kαι βλέπω εσένα και λυπάμαι …

που δεν ξέρεις να ζεις …

Αλήθεια ξέρεις ..η ξέχασες να ζεις

ΕΡΑΤΩ

Ο7/07/09

Σήμερα ξημέρωσε στην Κύπρο μέρα μουντή με ψιλόβροχο και ένα χλωμό ήλιο, γκρίζα σύννεφα γέμιζαν σιγά-σιγά τον ουρανό. Μια τέτοια μέρα μουντή ήταν και τότε. Μια Μεγάλη Τρίτη στην γειτονιά οι νοικοκυρές έκαναν τις ετοιμασίες για το Πάσχα .Στο σπιτάκι το γωνιακό μια 17χρονη τότε κοπελίτσα ζούσε μόνο με την γιαγιά της η μητέρα της είχε φύγει για το ταξίδι χωρίς γυρισμό, ο πατέρας χάθηκε στην ξενιτιά που πήγε σαν μετανάστης, η μικρούλα της ιστορίας έζησε με την γιαγιά μέχρι τα 17 της .Εκείνο το πρωινό το θλιμμένο κορίτσι (έτσι το λέγαμε στην γειτονιά ) είχε σηκωθεί πολύ νωρίς το πρωί έκανε τις δουλειές του σπιτιού ,άσπρισε την αυλή της, που ήταν γεμάτη λουλούδια, και τα αγαπούσε πολύ τα περιποιόνταν και μιλούσε μαζί τους .. Ένα κορίτσι γλυκό που το χαμόγελο δεν είχε ζωγραφιστή ποτέ στα χείλη της ,η μόνη συντροφιά ήταν η γιαγιά και τα λουλούδια της απόμακρη πάντα μοναχική ,δεν είχε φίλιες ούτε συγγενείς ,αλλά ένα πλάσμα ευγενικό που έτρεχε όταν κάποιος είχε ανάγκη ήταν αγαπητή σε όλους εμάς ζούσε μόνη το δράμα της .Εκείνο το πρωινό ξεκίνησε να πάει στο εκκλησάκι της γειτονιάς , εκκλησιάζονταν συχνά ..(είχαμε ένα εκκλησάκι κοντά, που συνορεύει με το πατρικό μου Παναγιά Κανάλα ..το έφτιαξε μια Άγια γυναίκα Μαρία ήταν το όνομα της θα αναφερθώ κάποια στιγμή για εκείνη την Άγια γυναίκα και την εικόνα της Πανάγιας Κανάλας που βρέθηκε στο πίσω μέρος του σπιτιού μου) Μπαίνοντας στο εκκλησάκι βρήκε ένα αγόρι σχεδόν συνομήλικο της πεσμένο μπροστά στην εικόνα της Πανάγιας να προσεύχεται με αναφιλητά τον πλησίασε αθόρυβα και τον ακούμπησε γλυκά στον ώμο λέγοντας του..
-Μπορώ να κάνω κάτι να απαλύνω τον πόνο σου ? Ο νεαρός γύρισε το βλέμμα του και την κοίταξε …την είδε σαν Άγγελο απεσταλμένο για να του πάρει το βαρύ φορτίο της ψυχής του… έσκυψε μπροστά της σαν να την προσκυνούσε και της εκμυστηρεύτηκε τον πόνο και την θλίψη που είχε στην ψυχή του..εκεινη το άκουγε και βουβά δάκρυα κυλούσαν από τα μάτια της, ένιωθε το δράμα του και ζούσε συνάμα και το δικό της Το θλιμμένο κορίτσι τότε του είπε” -Προσευχήσου με Πίστη και Δύναμη ψυχής ο Χριστός μας βαδίζει τον δικό Του Γολγοθά, για όλους εμάς θα βρεις την Γαλήνη νιώσε τις μέρες αυτές και το Φως θα λάμψει στην ψυχή από την Αγάπη και την Θυσία Του. Ο νεαρός ένιωσε γαληνεμένος σηκώθηκε την ευχαρίστησε και έφυγε .Η Κυρία Μαρία στέκονταν σε μια άκρη της εκκλησίας είδε και άκουσε την κάλεσε κοντά της και τις είπε …Η καρδιά σου είναι αγνή και λαμπερή σαν τον φως το αναστάσιμο που προσμένει όλη η πλάση ευλογημένο κορίτσι.. τον γνωρίζεις τον νεαρό ρώτησε ….Όχι απάντησε το κορίτσι ..η Κυρία Μαρία συνέχισε είναι ένα ορφανό και μόνο πολύ πονεμένο και καλό παιδί έρχεται συχνά και εκκλησιάζεται εσύ του έδωσες δύναμη και έφυγε με χαρά και αγαλλίαση .Το κορίτσι την κοίταξε και έβαλε τα κλάματα νόμιζα πως μόνο εγώ ήμουν μόνη η γιαγιά μου είναι φιλάσθενη και έχω πολύ φόβο μην την χάσω και τι θα απογίνω αισθάνομαι ότι πλησίασε η ώρα που θα φύγει και ήρθα να προσευχηθώ για την σωτηρία της ζωής της ,να μου δώσει δύναμη ο Κύριος να το αντιμετωπίσω . Η Κυρία Μαρία την ρώτησε….πως το ξέρεις ότι ήρθε η ώρα της … εκτός ότι το νιώθω είδα και όνειρο ότι έφυγε και έμεινα μοναχή μου… Η Κυρία Μαρία την παρηγόρησε και της είπε ότι πάντα θα ήταν εκεί σε ότι χρειάζονταν δεν θα την άφηνε μόνη -Φίλησε το χέρι της το κορίτσι πήρε την ευχή της και βγήκε στο δρόμο πηγαίνοντας στο σπίτι της.. στη γωνία ο νεαρός την περίμενε να βγει, την πλησίασε δειλά και συνεσταλμένα …Θέλησα να σε δω να σε ευχαριστήσω… είσαι μια θεϊκή παρέμβαση στη άσχημη ζωή μου τις είπε ..Δεν έκανα κάτι απλά είπα ότι αισθάνομαι και η αλήθεια είναι ότι με την προσευχή βρίσκουμε τον Θεό μέσα μας του είπε …τώρα θα με συγχωρέσεις πρέπει να πάω στο σπίτι μου.. τον χαιρέτισε και έστριψε την γωνία ο νεαρός την ακολούθησε από μακριά, το βλέμμα του δεν έφυγε από πάνω της μέχρι που χάθηκε. Στο σπίτι έκανε τις απαραίτητες προετοιμασίες για να γιορτάσει το Πάσχα με την αγαπημένη γιαγιά της.Την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησε από τα βογγητά της γιαγιά της πονούσε το κορμί της και δεν μπορούσε να σηκωθεί τα έχασε το κορίτσι τι να έκανε μόνη της.. βγήκε στο δρόμο για βοήθεια, απέναντι από το σπίτι ήταν ένας γιατρός τον φώναξε και πήγε να δη την γιαγιά. O γιατρός είπε να τη πάνε αμέσως στο νοσοκομείο και έτσι και έγινε… το κορίτσι δεν έφυγε καθόλου από το πλευρό της γιαγιάς μέχρι την Μ.Παρασκευή που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι .. απαρηγόρητο το μικρό θλιμμένο κορίτσι δεν έβρισκε παρηγοριά σταμάτησε να πηγαίνει στο εκκλησάκι να βρίσκει την Κυρία Μαρία, έκλεισε το γωνιακό σπιτάκι με τον ολάνθιστο κήπο και έφυγε, χάθηκε δεν ξέραμε τι απέγινε μέχρι πριν μερικά χρόνια που γύρισε μεγάλη γυναίκα πια αλλά πάλι μόνη και άνοιξε το σπιτάκι και έδωσε πάλι πνοή στο κήπο με πολύ αγάπη τον έκανε να ανθίσει και πάλι . Όλα αυτά τα χρόνια έζησε μια ζωή μες την αμαρτία είχε χάσει την Πίστη της. Το χαμόγελο δεν είχε έρθει ποτέ στα χείλη της ήταν όπως τότε το θλιμμένο κορίτσι μόνο που έγινε γυναίκα με πολλές και άσχημες εμπειρίες… Επισκέφτηκε την Κυρία Μαρία είχε μεγαλώσει και εκείνη πολύ και ήταν φιλάσθενη και ανήμπορη της μίλησε της θύμισε την ιστορία της και της άνοιξε την καρδιά της έβρισκε γαλήνη και ηρεμία η ψυχή της όταν μιλούσε μαζί με την Κυρία Μαρία! Ξαφνικά έκανε την εμφάνιση του ένας κύριος με γκρίζους κροτάφους και ένα βλέμμα που δεν είχε ξεχάσει το θλιμμένο κορίτσι …Η Κυρία Μαρία την ρώτησε ..τον θυμάσαι το νεαρό… είναι το ψυχοπαίδι μου είπε….. ναι-ναι θυμάμαι της απάντησε . ένιωσε μια χαρά εκείνη την στιγμή γυρίζοντας πίσω τον χρόνο …. πως είσαι του είπε … καλά είπε αυτός ..εσύ .. και εγώ καλά.. γύρισα πίσω στο σπίτι μου.. τότε θα χαρώ να σε έχουμε κοντά μας τις είπε .. ναι μα βεβαία ..απάντησε .. Να σας αφήσω μόνες να τα πείτε.. της χαιρέτισε ευγενικά και έφυγε. Έμεινε μόνη με την Κυρία Μαρία, έμεινε μόνος του σε περίμενε της είπε ……. Εμένα περίμενε …. Ναι ήξερε πως κάποτε θα ερχόσουν πάλι περνούσε καθημερινά από το σπίτι σου και παρακαλούσε πάντα για τον ερχομό σου, η ελπίδα δεν έφυγε ποτέ από εκείνον για να σε δη, και ξέρω πως είναι πολύ χαρούμενος που σε είδε ίσως αυτό το Πάσχα να είναι η ανάσταση της ζωής σας .Έβαλε τα κλάματα το κορίτσι και της είπε ..είμαι πολύ αμαρτωλή για να έρθει η γαλήνη μέσα μου και την αγάπη δεν την γνώρισα ποτέ δεν ένιωσα την φλόγα της πως τώρα? Ο δρόμος σου μακρύς και δύσκολος ξέρω ότι δοκιμάστηκες πολύ και έχασες την Πίστη σου αλλά ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα αρχή εκείνος σε αγαπά έμεινε κοντά μου ελπίζοντας μια μέρα πως θα έβρισκες τον δρόμο του γυρισμού και οι προσευχές του εισακουστήκαν σήμερα για εκείνον έγινε το θαύμα που περίμενε…. προσευχήσου να βρει γαλήνη η ψυχή σου……της είπε η Κυρία Μαρία. Σηκώθηκε το κορίτσι φιλώντας την στο μέτωπο και βγήκε από το δωμάτιο της μπήκε στο εκκλησάκι και εκεί έκλαψε μετανιωμένη για την ζωή που είχε κάνει. Έμεινε αρκετή ώρα μέσα είχε νυχτώσει πια βγήκε έξω ξελαφρωμένη στην πόρτα της εξόδου από την εκκλησία τον είδε …σε περίμενα όλα αυτά τα χρόνια της είπε ευθύς θέλω να περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας μαζί έμεινα εδω και σε περίμενα ήξερα πως θα ερχόσουν της είπε με μια ανάσα .Χαμογέλασε αμυδρά το κορίτσι για πρώτη φορά… Λάμπει το πρόσωπο σου όταν χαμογελάς και από δω και πέρα θα χαμογελάς.. λέγοντας της έτσι της πρότεινε το μπράτσο του για να πιαστεί … Ήταν Μεγάλη Τρίτη και τότε. Παντρεύτηκαν αργότερα έζησαν μαζί 7 χρόνια γαλήνης και αγάπης .Η Κυρία Μαρία έφυγε για το ταξίδι της στο παράδεισο το εκκλησάκι έκλεισε την εικόνα την έκαναν δωρεά στο Αγ. Γεώργη του Αιγάλεω που πολύ πιστοί πάντα προσκυνούν την Παναγία την Κανάλα και μια Μ.Τρίτη έμεινε πάλι μόνη το θλιμμένο κορίτσι έκλεισε το σπιτάκι για αλλη μια φορά και έμεινε εκεί μέσα κλεισμένη μέχρι που έφυγε μισότρελη μια Μ. Τρίτη

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ

ΕΡΑΤΩ

Ο Τιτανικός, το «αβύθιστο» κρουαζιερόπλοιο των 46,000 τόνων, που χτύπησε το 1912 πάνω σε ένα παγόβουνο κατά τη διάρκεια του παρθενικού του ταξιδιού και βυθίστηκε μέσα σε λίγες μόλις ώρες στον πάτο του Βόρειου Ατλαντικού, είναι ίσως το πιο διάσημο ναυάγιο.

Μέχρι και σήμερα, το ταξίδι, οι επιβάτες, ακόμα και οι λεπτομέρειες του μυστηριώδους Ψυχρού Πολέμου που σχετίζονται με την ανακάλυψή του το 1985, συνεχίζουν να αιχμαλωτίζουν τη φαντασία του κόσμου.
Ο Τιτανικός δεν αποτελεί, όμως, το μόνο ναυάγιο που έμεινε χαραγμένο στην ιστορία.
Ένα αρχαίο ελληνικό εμπορικό πλοίο, που παρομοιάζεται από έναν ερευνητή ως προς το μέγεθός του με ένα σύγχρονο φορτηγό πλοίο της UPS, βυθίστηκε ενώ ήταν φορτωμένο με ελαιόλαδο. Τουλάχιστον, αυτό έδειξε η γενετική ανάλυση των υπολειμμάτων σε έναν από τους πήλινους αμφορείς που βρέθηκαν θαμμένοι σε βάθος 60 μέτρων στο Αιγαίο. Το πλοίο, το οποίο υπολογίζεται ότι βυθίστηκε γύρω στο 350 π. Χ. και βρέθηκε από ένα υποβρύχιο ρομπότ, περιείχε εκατοντάδες πήλινους αμφορείς. Πάνω από τα δύο τρίτα αυτών είχαν το ίδιο σχήμα με αυτό που περιείχε το λάδι. Κάποια άλλα περιείχαν κρασί, ένα από τα πιο εξαγώγιμα προϊόντα της Χίου.

Γεωλόγοι που έψαχναν για διαμάντια ανοιχτά των ακτών της Ναμίμπια, έπεσαν πάνω σε έναν διαφορετικό θησαυρό όταν βρήκαν ένα ναυάγιο γεμάτο με χάλκινες ράβδους, ελεφαντόδοντα και χρυσά νομίσματα. Την ανακάλυψη ανέφερε η Namdeb Diamond Corp, μία κοινοπραξία μεταξύ του κολοσσού διαμαντιών De Beers και της κυβέρνησης της Ναμίμπια. Οι προκαταρκτικές αναλύσεις έδειξαν πως το ισπανικό ή πορτογαλικό πλοίο βυθίστηκε λόγω κακοκαιρίας στα τέλη του 1400 ή στις αρχές του 1500. Κρίνοντας από το φορτίο του, οι ερευνητές πιστεύουν πως το πλοίο έψαχνε για υλικά για την κατασκευή κανονιών ή ενδεχομένως να εμπορευόταν ελεφαντόδοντο.

Το 1622, ένας στόλος 28 ισπανικών πλοίων, φορτωμένων με χρυσό, ασήμι, χαλκό και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, που λεηλατήθηκαν από τον Νέο Κόσμο, περικυκλώθηκε από έναν ισχυρό τυφώνα στα στενά της Φλόριδας. Τουλάχιστον έξι από τα πλοία βυθίστηκαν, και μαζί στον πάτο πήραν και τα λάφυρα που προορίζονταν για τον Βασιλιά. Σύγχρονοι εξερευνητές έψαξαν να βρουν το θησαυρό. Οι θησαυροί του βαριά οπλισμένου Nuestra Senora de Atocha άρχισαν να βγαίνουν στο φως τη δεκαετία του ‘Α70, ενώ τα λάφυρα ενός δεύτερου πλοίου, του Santa Margarita, βρέθηκαν το 1980. Πιο πρόσφατα, δύτες από το Blue Water Ventures Key West καταδύθηκαν στο ναυάγιο του Santa Margarita, από όπου ανέσυραν θησαυρό αξίας πολλών εκατομμυρίων, συμπεριλαμβανομένων και πολλών μαργαριταριών.

Το ναυάγιο του Quedagh Merchant, του πλοίου που εγκαταλείφτηκε από τον Σκωτσέζο κουρσάρο William Kidd τον 17ο αιώνα, βρέθηκε στα αβαθή ενός μικρού νησιού στη Δομινικανή Δημοκρατία και έκτοτε αποτελεί ένα υποβρύχιο αξιοθέατο. Ο Κάπτεν Kidd έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως κουρσάρος και κατέλαβε το ινδικό Quedagh Merchant, το οποίο ήταν φορτωμένο με σατέν, μετάξι, ασήμι, χρυσό και πολλά άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Το 1699 αναγκάστηκε, όμως, να εγκαταλείψει το πλοίο, καθώς κατηγορήθηκε από το δικαστήριο της Νέας Υόρκης ότι ήταν πειρατής και όχι κουρσάρος. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, οι άντρες στους οποίους είχε εμπιστευτεί την προστασία του πλοίου, λεηλάτησαν το θησαυρό, έβαλαν φωτιά στο πλοίο και στη συνέχεια το άφησαν ακυβέρνητο. Το κουφάρι του βρέθηκε 20 μέτρα ανοιχτά των ακτών της Καταλίνας, σε βάθος μόλις 3 μέτρων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιστορία του διαβόητου Κάπτεν Kidd και του Quedagh Merchant ενέπνευσε στο Χόλυγουντ τον κινηματογραφικό πειρατή Τζακ Σπάροου από τους Πειρατές της Καραϊβικής.

Αρχαιολόγοι πιστεύουν πως το κανόνι που ανέσυραν ανοιχτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνας ανήκε στη θρυλική ναυαρχίδα του πειρατή Μαυρογένη. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Μαυρογένης, του οποίου το πραγματικό όνομα πιστεύεται πως ήταν Edward Teach ή Thatch, κυβερνούσε το 1717 το γαλλικό δουλεμπορικό La Concorde, το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Queen Anne’Αs Revenge (Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας). Ο Μαυρογένης εγκατέλειψε το πλοίο όταν προσάραξε ανοιχτά των ακτών της Βόρειας Καρολίνας. Διάφορα αντικείμενα που βρέθηκαν στο ναυάγιο φαίνεται πως ενισχύουν την άποψη ότι επρόκειτο για το πλοίο του Μαυρογένη, αν και κάποιοι το αμφισβητούν. Ίσως οι ανασκαφές που βρίσκονται σε εξέλιξη να λύσουν το μυστήριο.

Ένα διάσημο βρετανικό πολεμικό πλοίο βυθίστηκε εξαιτίας μιας σφοδρής καταιγίδας το 1744 και βρέθηκε σε βάθος 100 μέτρων στο Κανάλι της Αγγλίας, σε απόσταση μεγαλύτερη των 50 μιλίων από μία συστάδα βραχονησίδων, που φαίνεται να ευθύνονται για το ναυάγιο. Η ανακάλυψη απαλλάσσει τον Καπετάνιο του Victory, σερ John Balchin και τον φύλακα του φάρου που βρίσκεται κοντά στις βραχονησίδες, ο οποίος κατηγορήθηκε πως δεν είχε αναμμένα τα φώτα του φάρου, σύμφωνα με τους ερευνητές του Odyssey Marine Exploration που βρήκαν το βυθισμένο πλοίο, το οποίο μετέφερε 900 άντρες. Το πλοίο με τα 110 κανόνια λέγεται πως μετέφερε 4 τόνους χρυσών νομισμάτων.

Οι κυβερνήσεις του Περού και της Ισπανίας βρέθηκαν αντιμέτωπες στα δικαστήρια με μία εταιρεία εξερευνήσεων, που εδρεύει στη Φλόριδα και η οποία βρήκε τα ασημένια νομίσματα, αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων, μίας ισπανικής φρεγάτας που βυθίστηκε από ένα βρετανικό πολεμικό το 1804. Η εταιρεία Marine Odyssey Exploration ανακοίνωσε πως βρήκε το θησαυρό το 2007, παρόλο που προσπάθησε να κρατήσει μυστικό το όνομα του πλοίου και την ακριβή τοποθεσία του στον Ατλαντικό Ωκεανό. Λεπτομέρειες άρχισαν να διαρρέουν το 2008, όταν η ισπανική κυβέρνηση άρχισε να διεκδικεί το θησαυρό, εφόσον φυσικά επρόκειτο για το βυθισμένο Nuestra Senora de las Mercedes. Στη συνέχεια, και το Περού άρχισε να διεκδικεί το πολύτιμο φορτίο, καθώς ισχυρίστηκε πως τα νομίσματα ήταν φτιαγμένα από περουβιανό ασήμι και είχαν φτιαχτεί στη Λίμα.
Η ανακάλυψη ενός φορτηγού μεταλλευμάτων σε βάθος 140 μέτρων από την επιφάνεια της Μεγάλης Λίμνης διέγειρε την περιέργεια σχετικά με το γιατί βυθίστηκε το πλοίο στο δεύτερο μόλις ταξίδι του. Το πλοίο Κύπρος μετέφερε σίδερο από τη Μεγάλη Λίμνη του Γουισκόνσιν στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, όταν βρέθηκε αντιμέτωπο με μία καταιγίδα στις 11 Οκτωβρίου του 1907. Η καταιγίδα δεν ήταν τόσο ισχυρή, όμως, ώστε να μην μπορούν να περάσουν τα πλοία. Τότε, κάποιοι ναυτικοί υπέθεσαν πως το πλοίο έμπασε νερό από τις φρεσκοφτιαγμένες μπουκαπόρτες. Αν και τα αίτια του ναυαγίου δεν έχουν βρεθεί μέχρι και σήμερα, οι ερευνητές καλούνται να λύσουν ένα ακόμα μυστήριο: το Κύπρος βρέθηκε 10 μίλια βόρεια από το σημείο που ανέφερε ο μοναδικός επιζών ότι βυθίστηκε.
Το Ναυτικό της Πολωνίας είναι σχεδόν βέβαιο πως έχει εντοπίσει ό,τι έχει απομείνει από το μοναδικό αεροπλανοφόρο των Ναζί, το Graf Zeppelin. Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1938, παρόλο που ποτέ δεν έλαβε δράση, καθώς το ενδιαφέρον του Χίτλερ για το ναυτικό ήταν σχεδόν μηδενικό κατά τη διάρκεια του Β’Α Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση πήρε τον έλεγχο του πλοίου μετά την ήττα των Γερμανών και το χρησιμοποίησε ως στόχο στις στρατιωτικές της ασκήσεις το 1947, σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα. Το αεροπλανοφόρο τελικά βυθίστηκε κατά τη διάρκεια των ασκήσεων αλλά η ακριβής του τοποθεσία παρέμενε άγνωστη μέχρι το πολωνικό Ναυτικό να εντοπίσει το κουφάρι του με τη βοήθεια ενός υποβρύχιου ρομπότ.

Πηγαίνοντας στην δουλειά σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα αργότερα στην παραλία.
Ο καιρός δεν ήταν καλός απο το πρωί έβρεχε απο βραδύς.
Μετά απο μερικές ώρες βγήκε ο ήλιος στην συνέχεια η μέρα ‘ηταν καλή & αποφάσισα να περπατήσω έτσι παραλιακά!
Βλέποντας τον ορίζοντα και περπατώντας πανώ στην νοτερή άμμο,ακούγοντας μόνο την σιωπη, οσφριζόμενη την αλμύρα της θάλασσας ,& βλέποντας τον ήλιο να την χαιδεύει απαλά & γλυκά τη θάλασσα με απέραντη αγάπη και εκείνη να λικνίζεται μέσα στην αγκάλια του .
Αλήθεια ζήλεψα με αυτή τήν γαλήνη και την ηρεμία που του δόθηκε!!
Τι παιχνίδια και σκέρτσα κάνει η θάλασσα… Στον ήλιο, στο φεγγάρι, στα αστέρια.. Αλλά μην μου πείτε θηλυκό ειναι! Και μέσα της χάνονται.
Αλήθεια πόσοι απο μας δεν ονειρεύτηκαν, δεν είπαν λόγια αγάπης , δεν εκμυστηρεύτηκαν τα μυστικά τους , δεν έκλαψαν , δεν ερωτεύτηκαν , δεν έκαναν έρωτα στα πόδια της πόσα μυστικά ξέρει πόσα κρύβει??
Που μόνο ο ήλιος , το φεγγάρι και τα αστέρια ξέρουν τα μυστικά και φυσικά ο ΘΕΟΣ.
Φεύγοντας απο εκεί & μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, αμέσως πέρασε απο την σκέψη μου , πως η βόλτα στην παραλία μου έφερε γαλήνη & ηρεμία .
Γιατί απλά τις είπα τα μυστικά μου.
Μα ποιάς άλλης ? Της Θάλασσας.

ΕΡΑΤΟ

Παίζαμε στην γειτονιά κρυπτό, κυνηγητό, τα μήλα, τόσα πολλά παιχνίδια, μεγαλώναμε με το αίσθημα τις φιλίας την αλληλοεκτίμηση μάθαμε να σεβόμαστε ,είχαμε αλάνες, πηγαίναμε βόλτες με τα μηχανάκια ,εκδρομές ,για μπάνιο όλοι μαζί οι φίλοι χωρίς πονηριές, και χωρίς ο ένας να βγάλει το μάτι του άλλου

Είχαμε τα θερινά σινεμά οι φίλιες ήταν αγνές, η εγκληματικότητα μηδαμινή, τα ναρκωτικά λίγα , η διασκέδαση ήταν όμορφη με τα πάρτι , που κάναμε η στις ντίσκο που πηγαίναμε .
Τώρα τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε κλουβιά, η φιλίες λιγοστές ,τα παιχνίδια στην γειτονιά δεν υπάρχουν πια, οι ώρες τους γεμάτες από χορό, μουσική, αγγλικά κλπ, δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι κλείνονται σε ένα δωμάτιο μόλις βρουν λίγο χρόνο και επικοινωνούν με τον Η/ Υ . Ακόμα και στα παιδιά υπάρχει μοναχικότητα ωριμάζουν γρήγορα …
χάνεται η παιδικότητα , η εφηβεία. Οργιάζει η παιδική πορνογραφία, η εγκληματικότητα, ετοιμάζουμε παιδιά πόρνες, η εγκληματίες χωρίς να το καταλαβαίνουμε σαν γονείς δεν επικοινωνούμε πλέον με τα παιδιά ,λόγο εργασίας κλπ .Η παιδική βία σε έξαρση!
Η παιδεία ανύπαρκτη..
Κράτος απών..
Που οδηγούμε το μέλλον των παιδιών μας ?
Τι πρέπει να κάνουμε ?
Αφορμή αυτό το μικρό κείμενο είναι το άκουσμα των ειδήσεων για το παιδί στην Γερμανία που σκότωσε τους μαθητές και εδώ στην Κύπρο που συνέλαβαν κάποιον για παιδική πορνογραφία .
Που πάμε.?που πάμε ?
Την καλημέρα μου και ευχαριστώ για την ανοχή σας
να έχετε μια θαυμάσια μέρα
Σας φιλώ

ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Κάθε μέρα τα ίδια & τα ίδια πώς μπορούμε να αλλάξουμε αυτή την συνήθεια

να μην φθείρουμε τις στιγμές μας τι πρέπει να κανούμε καθημερινά?

Αλλαγές στο σπίτι? Αλλαγή σε μας?Δηλ, συμπεριφοράς, μακιγιάζ, κτένισμα, η χώρο εργασίας ?

Αναριωτιέμαι πώς να έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής πότε πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο για μας?

Οταν τον περισσότερο χρόνο
τον αφιερώνουμε στην εργασία ,
& στο σπίτι

& αν μένει λίγος χρόνος ένα ντούζ γρήγορο ούτε την απόλαυση ενός αφρόλουτρου ζεστού & χαλαρωτ ικού στην μπανιέρα δεν προλαβαίνουμε .

Εγώ προσωπικά αυτές τις μέρες χάνομαι σε κάθε μου στιγμή ,πνίγομαι στο λεπτό, σήμερα είχα κενό λίγες ωρίτσες & είπα να μπω να σας βρω γιατί μου λείψατε & πάλι τρέξιμο μέχρι το βράδυ.

Αλήθεια αν είναι έτσι γεμάτες οι ώρες μας & όλα με πίεση τι κάνουμε?

η ευχαρίστηση χάνεται ..

Σας εύχομαι να περνάτε καλά

μπήκα έτσι να τα πώ υπό ατμόν & να φύγω .

Ελπίζω να περάσετε υπέροχα !!!!!

Φιλαράκια μου γλυκά σας φιλώ